فیلم‌سازان مشهور، دی. ای. پنی‌بیکر و کریس هگدوس، استیون وایز، فعال مصمم حقوق حیوانات را در دادگاه برای یک نبرد بی‌سابقه همراهی می‌کنند؛ نبردی که به دنبال استفاده از حکم قرار احضار برای گسترش مفهوم قانونی «شخصیت» به برخی حیوانات است. شاکیان غیرمعمول وایز، شامپانزه‌هایی به نام تامی و کیکو که زمانی ستاره‌های مشهور نمایش بودند، اکنون در کثافت زندگی می‌کنند و برای بقا می‌جنگند. وایز و تیم حقوقی پرشور او ما را به میدان نبرد می‌برند، شواهد تکان‌دهنده‌ای از این آزار و اذیت‌ها را فاش می‌کنند و ما را به پیچیدگی‌های پرونده‌شان می‌کشانند تا باورهای پیش‌فرض درباره معنای حیوان غیرانسانی بودن را به چالش بکشند.

کلیل ایسازا توزمن و تام هرمن، دو دوست دوران دبیرستان که اکنون در دهه بیست زندگی خود هستند، ایده‌ای در سر دارند: وب‌سایتی برای انجام امور تجاری مردم با شهرداری‌ها. این مستند صعود و سقوط سایت govWorks.com را از مه ۱۹۹۹ تا دسامبر ۲۰۰۰ دنبال می‌کند و چالش‌هایی را به تصویر می‌کشد که این کسب‌وکار برای رابطه این دو دوست صمیمی ایجاد می‌کند. کلیل سرمایه را جذب می‌کند و تام مدیر فنی است. شریک سوم خواهان خروج از شرکت است؛ روابط عاطفی می‌آیند و می‌روند؛ دختر تام به توجه نیاز دارد و همیشه نیاز به پول نقد و بهبود سایت وجود دارد. سرمایه‌های خطرپذیر میلیونی سرازیر می‌شوند. کلیل در شبکه‌های C-SPAN و CNN و روی جلد مجلات ظاهر می‌شود. آیا اول کسب‌وکار از هم می‌پاشد یا رفاقت آن‌ها؟

ساعت نه صبح دوشنبه، ۱۸ اوت ۱۹۶۹: در حالی که نیروی کار روز خود را آغاز می‌کرد، جیمی هندریکس در وودستاک روی صحنه می‌رفت. در حالی که صدها هزار نفر قبلاً آنجا را ترک کرده بودند، ۲۵۰۰۰ نفر برای تماشای این اجرای باورنکردنی باقی ماندند. هندریکس به همراه میچ میچل درامر و بیلی کاکس نوازنده بیس، اجراهای استادانه‌ای از آهنگ‌های گروه تازه منحل شده اکسپرینس («هی جو»، «فاکسی لیدی») ارائه دادند و پیش‌نمایشی از گروه بلوزمحور «بند آو جیپسیز» («ایزابلا»، «صدای قطار را می‌شنوم که می‌آید») و همچنین اجرای دوران‌ساز جیمی از سرود ملی آمریکا را به نمایش گذاشتند. اگرچه آن آخر هفته شاهد اجراهای ماندگار هنرمندان بزرگ دیگری بود، اما این اجرای هندریکس توسط بسیاری به عنوان لحظه تعیین‌کننده در جشنواره‌ای شناخته می‌شود که پر از لحظات تعیین‌کننده بود.

مستندی از پشت صحنه کمپین انتخاباتی کلینتون برای ریاست‌جمهوری، با تمرکز بر ماجراهای جیمز کارویل و جورج استفانوپولوس، مشاوران رسانه‌ای و تبلیغاتی او.

مستندی جذاب که بر واقعیت‌های پشت صحنه هنر و تجارت در جریان تور آمریکایی گروه سینث‌پاپ بریتانیایی دپش مد در سال ۱۹۸۸ تمرکز دارد.

مستندساز مشهور، دی. ای. پنی‌بیکر، اوتیس ردینگ را در اوج شهرتش در حال آواز خواندن در جشنواره تاریخی پاپ بین‌المللی مونتری در ژوئن ۱۹۶۷ به تصویر می‌کشد. تام اسمادرز کمدین، ردینگ را به جمعیتی معرفی می‌کند که در حال ترک محل هستند، تا اینکه ردینگ با اجرای پرانرژی ترانه «تکان بده» آن‌ها را مجذوب خود می‌کند. اجرای ردینگ همچنین شامل ترانه‌های «احترام» (که خودش نوشته)، «خیلی وقت است که دوستت دارم»، «رضایت» و «کمی مهربانی امتحان کن» می‌شود. متاسفانه ردینگ شش ماه بعد در یک سانحه هوایی درگذشت. پنی‌بیکر، فیلم‌ساز نوآوری که کار خود را در دهه ۱۹۵۰ با ساخت فیلم‌های تجربی آغاز کرد، در سال ۱۹۹۳ برای فیلم «اتاق جنگ» که نگاهی به پشت صحنه مبارزات انتخاباتی بیل کلینتون در سال ۱۹۹۲ داشت، نامزد جایزه اسکار بهترین مستند بلند شد. از دیگر سوژه‌های او می‌توان به نورمن میلر، باب دیلن و دیوید بویی اشاره کرد.

اولین اجرای جیمی هندریکس در آمریکا در جشنواره پاپ مونتری در سال ۱۹۶۷ به طور کلی یکی از رادیکال‌ترین و افسانه‌ای‌ترین اجراهای زنده تاریخ به شمار می‌رود. هندریکس و گروه دو نفره‌اش «اکسپیرینس» که در آن زمان برای مخاطبان آمریکایی تقریباً ناشناخته بودند (هرچند در بریتانیا به شهرت رسیده بودند)، روی صحنه غوغا به پا می‌کنند. آن‌ها آهنگ‌های کلاسیک بلوز مانند «راکم کن عزیزم» و «کشتارگاه» اثر هاولین ولف را می‌نوازند، ترانه «مثل یک سنگ غلتان» باب دیلن را بازخوانی و الکتریکی می‌کنند، آهنگ‌هایی از اولین آلبوم منتشرنشده‌اش را اجرا می‌کنند و در نهایت با قربانی کردن و سوزاندن تاریخی گیتارش در جریان اجرای دیوانه‌وار آهنگ «چیز وحشی» که حتی نویسنده‌اش چیپ تیلور هم تصورش را نمی‌کرد، به کار خود پایان می‌دهند. هندریکس از بازخورد صدا و اعوجاج برای ارتقای آهنگ‌ها با شدتی از نجوا تا فریاد استفاده می‌کند و قلمرویی را می‌گشاید که پیش از این هرگز با چنین قدرت و روح سرکشی کشف نشده بود.

در شامگاه ۳۰ آوریل ۱۹۷۱، سالن تاون هال نیویورک مملو از روشنفکران و فمینیست‌های محلی شد تا شاهد تقابل نورمن میلر، که به تازگی کتاب «زندانی سکس» را نوشته بود، با پانلی از فمینیست‌های پرشور باشند. موضوع بحث آزادی زنان بود؛ مسئله‌ای که میلر در آن گویی نقش وکیل مدافع شیطان را بازی می‌کرد.